تبلیغات
خانــــۀ 52 - مطالب بهمن 1392
خانــــۀ 52

منوی اصلی

نامـــــــــــــــــــــــــــــــــش را
گذاشـــــــــــــــــــــــــــــته ام
" خانـــــــــــــــــــــــــــــۀ 52 "
به نـــــــــــــــــــــــــــــام خانۀ
پـــــــــــــــــــــــــــــــــــــدری
که روزهای دخـــــــــــترانه ام
در آن ســــــــــپری می شود .
_-_______-_-________-_
وقتـــــــــــــــــــــــــــــــــــــی
" خانــــــــــــــــــــــــــۀ 52 "را
مــــــــــــــــــــــــــی خوانی ،
بــــــــــــــــــــــــــــاورم نکن .
در ذهـــــــــــــن ایـــــــــــــــن
دختــــــــــــــــــــــــــــــــرک ،
پســــــــــــــــــــــــــــــــرکی
حقــــــــــــــــــــــــــــــــــه باز
حکـــــــــــــــــــــــــــــــمرانی
مـــــــــــــــــــــــــــــــی کند .
-_______-_-________-_
فــــــــــــتوبــــــــلاگ مــــن:
fancyfree.aminus3.com




مدیر وبلاگ:

لینک دوستان
آرشیو مطالب
آخرین مطالب
نویسندگان
پیوندهای روزانه
برچسب ها
دیگر موارد
» تعداد مطالب :
» آخرین بروز رسانی :
» بازدید امروز :
» بازدید دیروز :
» آخرین بازدید :

1

امکانات جانبی
148
ن : ت : شنبه 12 بهمن 1392 ز : 12:16 ب.ظ | +

...؛ چون من ترجیح میدم موقع خواب شبیه جسدی باشم که آماده ست واسه مراسم دفن: پاها جفت و دستها به هم قفل. مرده ای که حتی روح خودشم حوصله نداره بالا سرش وایسه؛ عزرائیل باید تو خیابونا و خونه های دیگه دنبالش بگرده. 
چی چرا؟


.:: نظرات () ::.
147
ن : ت : چهارشنبه 9 بهمن 1392 ز : 11:01 ق.ظ | +

...؛ چی غم انگیزتر از این که موندنی باشی؟ 
رفتم.


.:: نظرات () ::.
کـــــ نـــــ ـد تــــــ ـر
ن : ت : سه شنبه 1 بهمن 1392 ز : 06:53 ب.ظ | +

دور کجاست؟ از کجا به بعد رو بگم نزدیک؟ چرا اون مرزی که دور و نزدیک رو از هم جدا میکنه یک جا بند نمیشه؟  مثل یه موج، هی میره عقب، عقبتر، طوری که خیلی چیزا میوفته اینور مرز، دیگه به همه چی به طور خفه کننده ای مجبوری بگی نزدیک. آدمایی که نمیشناسی، خاطراتی که مال تو نیست، همه شون به نظرت آشنا میان. جوری که احساس میکنی توی یه کمد تنگ پر از لباس گیر افتادی. گاهی میاد جلو، جلوتر، حالا کم کم چیزایی که روبه روتن میوفتن اون طرف مرز. هرچی تا همین چند لحظه پیش احساس میکردی بهت نزدیکه، حالا دیگه جزو "دورها" میشه. چیزایی که نزدیک بودن، سر جاشونن ولی اسمشونُ میذاری آدمای دور، دوستای دور، آشنای دور، خاطرات دور. جوری که احتمالا اگه بپرسی ببخشید، تا اولین "نزدیک" چقدر فاصله ست؟ میگن پیاده هفده یا هجده ساعت راهه.
عیبی نداره اگه فقط همین باشه؛ مهم نیست اگه تو صدم ثانیه دورا بشن نزدیک، نزدیکا بشن دور، طوری که مطمئن نباشی این حسی که بهشون داری رو تا چند دقیقه دیگه هم بازم میتونی داشته باشی یا نه. کاش همین باشه.
 ولی کی میتونه تضمین کنه این خط، این موج، این مرز دیوونه، این بار که میاد نزدیک تا قبل از اینکه بهم برسه متوقف میشه؟ کی میتونه مطمئن باشه این بار وقتی رسید به جلوی کفشام، عین یه بچه گربه تخس خودشو از شست پام بالا نمیکشه. اگه این بار چنگ بزنه به پام، از زانوام بالا بره، از کمرم بالا بره، از سینه و گردن و صورتم بالا بره، وقتی به بالای سرم برسه بعد از موهام که پشت سرم افتادن آویزون بشه و خودشو بندازه رو زمین پشت سرم، اونوقت من میمونم اون ور خط. اون ور خط جای چیزاییه که من بهشون میگم "دور". اونوقت شاید لازم باشه وقتی ازم میخوان خودمو معرفی کنم، بگم "از آشناهای دورم هستم." چه اتفاقی میوفته اگه کسی بیوفته اون طرف مرزی که دورهاش رو از نزدیکهاش جدا میکنه؟


.:: نظرات () ::.

تمام حقوق این وبلاگ و مطالب آن متعلق به خانــــۀ 52 می باشد.
.:: Weblog Theme By : wWw.Theme-Designer.Com ::.

شارژ ایرانسل

فال حافظ