تبلیغات
خانــــۀ 52 - مطالب خرداد 1391
خانــــۀ 52

منوی اصلی

نامـــــــــــــــــــــــــــــــــش را
گذاشـــــــــــــــــــــــــــــته ام
" خانـــــــــــــــــــــــــــــۀ 52 "
به نـــــــــــــــــــــــــــــام خانۀ
پـــــــــــــــــــــــــــــــــــــدری
که روزهای دخـــــــــــترانه ام
در آن ســــــــــپری می شود .
_-_______-_-________-_
وقتـــــــــــــــــــــــــــــــــــــی
" خانــــــــــــــــــــــــــۀ 52 "را
مــــــــــــــــــــــــــی خوانی ،
بــــــــــــــــــــــــــــاورم نکن .
در ذهـــــــــــــن ایـــــــــــــــن
دختــــــــــــــــــــــــــــــــرک ،
پســــــــــــــــــــــــــــــــرکی
حقــــــــــــــــــــــــــــــــــه باز
حکـــــــــــــــــــــــــــــــمرانی
مـــــــــــــــــــــــــــــــی کند .
-_______-_-________-_
فــــــــــــتوبــــــــلاگ مــــن:
fancyfree.aminus3.com




مدیر وبلاگ:

لینک دوستان
آرشیو مطالب
آخرین مطالب
نویسندگان
پیوندهای روزانه
برچسب ها
دیگر موارد
» تعداد مطالب :
» آخرین بروز رسانی :
» بازدید امروز :
» بازدید دیروز :
» آخرین بازدید :

1

امکانات جانبی
پرش پلک چپ ماده جغدِ متمدن
ن : ت : سه شنبه 2 خرداد 1391 ز : 01:04 ق.ظ | +

اینکه اجازه نداریم وقتی ناراحتیم یا خوشحالیم، سینه مان را جلو بدهیم، پوزه مان را بالا ببریم و روبه ماه زوزه بکشیم؛ و اینکه نمی توانیم عین فیل دریایی بدن چند تُنی مان را بیندازیم توی آب یخ؛ عین میمون ها از چراغهای راهنما آویزان شویم به جای اینکه بروبر منتظر سبز شدنشان شویم؛ عین خرسها وقتی به هم می رسیم به جای اینکه با نوک انگشتمان دست طرف را لمس کنیم با او کشتی بگیریم و گوشش را لای دندانهایمان فشار دهیم؛ وقتی عصبانی میشویم به جای اینکه نگاه تلخ احمقانه ی انسانی بیندازیم تا طرف مثلا به خودش بیاید پاچه اش را گاز بگیریم، یا حتی خرخره اش را بجویم؛ رنگ بدنمان عین روباههای جنوبی نارنجی خیره کننده باشد و یک دم بزرگ و پشمالو و نارنجی رنگ داشته باشیم؛ با پاهایی که پوستشان ضخیم شده توی بلوار دریا بدویم و مردم را بترسانیم؛ و مهم تر از همه اینکه از ناخنهامان به عنوان دکور استفاده میکنیم نه جسم تیزی که می شود کرد توی چشم بقیه، همینها به اندازه کافی آزار دهنده است. حالا فکر کن، بروی کیش ببینی دست دلفین مداد رنگی داده اند. آن وقت دربه در دنبال سرزمین وحشی ات میگردی. جایی که مثلا اند تمدنش این باشد که با تن نیمه عریان دور آتش گرومبالا گرومبالا کنان برقصیم، و قیافه هایمان را موقع شکار شبیه گرگها کنیم، حیوان خانگیمان خرس باشد، و هنوز خیلی واژه ها را برای احساساتمان پیدا نکرده باشیم، یا اصلا نیازی به خیلی واژه ها نداشته باشیم. قصه ببافیم، با افسانه هایمان زندگی کنیم، الهه بسازیم، خدای آب را بیندازیم به جان خدای آتش، کهکشان راه شیری را دید بزنیم، به این بگوییم خرس گنده به آن بگوییم خرس کوچک، و به مردم متمدن آینده اجازه بدهیم از اینکه کتیبه هایمان را روی در و دیوار غار پیدا میکنند تعجب کنند.



.:: نظرات () ::.

تمام حقوق این وبلاگ و مطالب آن متعلق به خانــــۀ 52 می باشد.
.:: Weblog Theme By : wWw.Theme-Designer.Com ::.

شارژ ایرانسل

فال حافظ