پاورقی: (+)

پسره موهای بلند و وزوزی داشت. با ریش های بلند و خاکستری و زبر. موهایش را می گذاشت باز بماند، ریشهایش را با کش می بست؛ دختره اما، همه ی موهای سرش را زده بود.  تازه از آن روغنهای مخصوص میزد که پوست سرش برق بزند. دختره چشمهای عسلی خیلی روشن داشت. شال گردن و کلاه آجری می پوشید که به چشمهایش بیاید؛ پسره اما، کور رنگی داشت. کل مدتی که لب پنجره نشسته بودند و پاهایشان را آویزان کرده بودند و به بنر های تبلیغاتی روبه رو نگاه می کردند، فقط یک جمله با هم حرف زدند: "هیچ کس جرئت نمی کند بگوید که آدمهای بلوار خوردین با آدمهای خیابان فرجام شبیه هم هستند." این یک حرفِ بی معنی بود. پسره در جوابش سرش را به چپ و راست تکان داد. این یک حرکتِ بی معنی بود. دختره هم عینا همین کار را تکرار کرد. این یک حرکتِ بی معنی تر بود. 

همه ی واقعیت این بود که آن بالا، روی پنجره، هنوز دو تا آدم وجود داشتند که می توانستند بعد از یک سکوت بی معنی، بی رودر بایستی کارهای بی معنی انجام دهند و هیچ کدام از بی معنی بودنِ دیگری بدش نیاید. این، همۀ واقعیت بود.

یا دست کم، من که این طور فکر میکنم.

.:: نظرات () ::.

هر روز با صدای ضربات مشتهای تو به شیشه بیدار میشوم. امروز ولی مشتهایت از هر روزی سنگی تر است، طاقتت تمام شده؛ فریاد می زنی و تهدید می کنی. از تختم بیرون می خزم. با عجله به طرف صدا می آیم؛ و موقع دویدن، آرزو می کنم که موهایم همان قدر مواج پشت سرم تاب بخورند، که موهای تو تاب می خورند. تو را در قاب بزرگ و نقره ای 52 می بینم. اول که مرا می بینی آرام می گیری. سعی می کنی همانی باشی که باید؛ مثل من نزدیک می شوی. مثل من سرت را به مرز شیشه ایمان نزدیک می کنی. اما بعد دوباره شروع می کنی به فریاد زدن. می گویی که می خواهی بیایی بیرون. می خواهی نشان دهی که زیباتر از منی. به تو می گویم که نباید غصه بخوری اگر طلسم جاودگر فقط روی تو اثر کرده. به تو می گویم که باور کن این طرف، جز این که همه چیز سه بعد دارد، هیچ فرقی با دنیای تک بعدی تو ندارد. صدایم را آرام تر می کنم. این را نباید هیچ کس بشنود. من تازه فهمیده ام که همه ی این دنیا تصویری ماهرانه از دنیایی دیگرست. می گویی بهتر است حرف مفت نزنم. باور نمیکنی. اما باور نکردن تو چیزی را عوض نمی کند. واقعیت این است که هر روز، و هر شب، این را احساس می کنم و به روی خودم نمی آورم. از شدت نفرت می لرزی. می گویی که خوب می دانی جادوگر، منم. و این طلسم، طلسمی است که من به جانت انداخته ام. تهدید می کنی که همین حالا از مرزمان دور می شوی، دور می شوی، آنقدر که دیگر نتوانم ببینمت. و اگر فردا همینجا بایستم، تصویر دیوارهای پشت سرم را می بینم، و چتری که به آن تکیه داده شده. انگار نه انگار که کسی هم این رو به رو ایستاده. می گویی که می شوم یک جادوگر بدون تصویر. می گویی وقتی جلوی آینه بایستم آنقدر بی تصویرم که حتی ممکن است به وجود خودم شک کنم. خودت هم می دانی که نمی شود. خودت هم می دانی که چنین چیزی توی طلسمت نیست. از اینکه مرا می ترسانی لذت می بری. خنده ات می گیرد. چقدر با چهره ی من، زیباتر از من می خندی. دستهایم را جلوی لبهایم میگیرم تا لرزششان را نبینی. تو هم همینکار را می کنی. دوباره یادت افتاده که یک تصویر باید چه کند. شاید دلت برای من سوخته. یا به هر دلیل دیگری داری تسلیم می شوی. و من اصلا خوشحال نیستم که تو دیگر بدون حرف زدن من، حرفی نمی زنی. اصلا خوشحال نیستم که تو باز می خواهی بشوی من. تو تا وقتی که خودت باشی، زیباییت از زیر پوست من میدرخشد و آنوقت، من به اندازه ی تو زیبا می شوم. جادوگر تویی، که می توانی به این لبخندِ بی معنی، روح بدهی؛ و به این نگاهِ بی روح، معنی. همه ی این ها را توی صورتت داد میزنم. تو همه را با من تکرار میکنی. انگار که از ازل یک تصویر بوده ای. نباید تسلیم شوی. تو زیبایی. و مگر زیبایی را می شود به زانو در آورد؟ چیزی سنگین بر می دارم. تصمیمم را گرفته ام؛ میخواهم آینۀ 52 را بشکنم. یا نه؛ اصلا من همه ی آینه های شهر را می شکنم. حالا آزادی؛ برو.

.:: نظرات () ::.

یه روزی، یه کسی، یه جایی، خوابید.
طول کشید تا بیدار بشه،
خیلی هم طول کشید.
انقدر که دیگه همه راستی راستی خیال کردن که مرده.
گذاشتنش تو یه تابوت گنده.

هر چی اولی و دومی و سومی داد زدن که "بابا این دو ساعت دیگه بیداره،
آخه الان خسته س بیچاره."
هیشکی حاضر نشد صبر کنه تا شاید چشماش باز بشه.
یکی گفت: "فاتحه"
هر چی اون سه تا چنگ زدن تو خاک،
نتونستن بیرونش بیارن.

اولی فکر می کرد هر چقد بیشتر ناراحت باشه،
اونی که خوابیده بیشتر می فهمه که دوسش داشته.
حسابی حالش بد شده بود.
حال بقیه رو نداشت.
هی میومد خودشو یه جا گم و گور کنه،
ولی خوب مگه دومی مرده بود؟
دستشو سفت گرفته بود.

دومی یه کم کلافه بود،
نمی خواست به اونی که مرده فک کنه،
چون اولی براش مهم تر بود.

سومی یه کم دیر فهمید واقعا چی شده.
وقتی هم که فهمید حق نداشت ناراحت بشه.
چون دومی ازش خواسته بود که محکم باشه.
بهش می گفت:"من این دست اولی رو گرفتم. تو هم اون دستشو بگیر که گم نشه."

سومی اومد کمک دومی؛
یه قیافه ی جدی گرفت به خودش.
که به اولی بفهمونه دنیا که به آخر نرسیده.

ولی بعضی وقتا  یواشکی،
دور از چشم اولی و دومی
گوشی رو بر می داشت؛ زنگ می زد به اونی که فک می کردن خوابیده.
هر سری هم گریه ش می گرفت که چرا هیچ صدایی نمیاد پشت خط یه چیزی بگه؟

 من نمی دونم چرا این سه تا همه ش یادشون می رفت
که مشترک مورد نظر زیر خاکه؛
یا توی آسمونه؛
خلاصه دیگه
پیش اولی و دومی و سومی
نمی تونه بمونه.

کوچۀ 52؛ شب. دختری پابرهنه با لباسی سیاه، و موهای سیاه بلند روی صورتش، که با ناخنهایی کبود از سرما، آنها را کنار می زند. که از بین لبهای کبودش دارد می خواند: "سهم من نور بود." و مردمی که به دنبال صدا، پای برهنه، می دوند توی کوچه. ولی سیاهی لباس دختر را از تاریکی سایه های کوچه تشخیص نمی دهند. گم می شود. انگار که سیاهی اش با رنگ شب یکی شده باشد. شبِ بعد؛ باز صدای دختر، و تعداد کمتری از آدم ها که دنبال صدا می آیند. و آنهایی که نمی آیند، روی مبل، خودشان را جابه جا می کنند، و صدای آهنگهایشان را کمتر، و تلویزیون را هم همینطور؛ و در جواب دختر کوچکشان که می پرسد چرا دنبال صدا نمی روید جواب می دهند: "کسی نیست. صدای شب است."  شب بعد؛ و تعداد خیلی کمتری از آدمها: یکی و یا شاید دو تا. و بقیه ی آدمها، که به خیال خودشان به آواز شب گوش می دهند. و تصور اینکه "از توی خانه هم می شود گوش داد. شب که دیدن ندارد.". شب چهارم؛ دختر، کوچه، هیچ کس. و سالها بعد؛ افسانه ی کوچۀ 52، که آسمانش، شبها آواز می خواند.

.:: نظرات () ::.

نه از آن "دلم برات تنگولید" های کیلویی؛ اصلا منظورم از آنهایی نیست که می شود با "منم همینطور" سر و تهش را هم آورد. نه از آنهایی که تند تند می گویندش و سریع ازش رد می شوند و بین آن همه جمله ای که رد و بدل می شود، نمی توانی خوب بهش فکر کنی.

از آن جمله هایی دوست دارم که کلی دل دل می کنند برای گفتنش. کلی می خواهند قشنگش کنند ولی نهایتا به همان "نبودی، دلم پوسید" راضی می شوند. تازه؛ بلافاصله بعدش یک جمله ی مزخرف نمی زنند تنگش برای تغییر بحث. با حوصله نگاهت می کنند. برایشان مهم است که باور کرده ای یا نه. بعد تو می گردی دنبال یک جواب ولی می ترسی جوابت خیلی معمولی باشد برای چنین احساسی. ساکت می شوی، و باور می کنی که کسی واقعا دلش برای تو تنگ شده.

.:: نظرات () ::.

از تکه پازل ها بدم می آمد. تکه های جدا جدا کلافه ام می کرد. با سایه ای از خاطره ای دور، دوتایی، همه تکه ها را با هم جور کردیم؛ و از شادی، جعبه های خالی پازل ها را -مثل کلاههایی که از شادی به هوا می اندازند-  به هوا انداختیم. بیدار که شدم، همان هفتصد هشتصد تایی که کف اتاقم درست کرده بودم را هم یکی زده بود ریخته بود به هم. رد پایش، توی رویا هم که باشد، بو می دهد.

.:: نظرات () ::.